Дуоҳои сафар: савор шудан, роҳ ва бозгашт ба хона

((بِسْمِ اللَّهِ، وَالْحَمْدُ للَّهِ ﴿سُبْحَانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ، وَإِنَّا إِلَى رَبِّنَا لَمُنقَلِبُونَ﴾، ((الْحَمْدُ لِلَّهِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ، اللَّهُ أَكْبَرُ، اللَّهُ أَكْبَرُ، اللَّهُ أَكْبَرُ، سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي؛ فَإِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ)).

(Ба номи Аллоҳ ва ҳамд аз они Аллоҳ аст. Пок аст Он ки инро (воситаи нақлиётро) ба хидмати мо дарорд ва мо худамон тавони он надоштем ва бозгашти мо ба сӯи Парвардигори мост. Ҳамд аз они Аллоҳ аст, ҳамд аз они Аллоҳ аст, ҳамд аз они Аллоҳ аст, Аллоҳ бузургтар аст, Аллоҳ бузургтар аст, Аллоҳ бузургтар аст. Пок ҳастӣ, эй Аллоҳ, ҳароина ба нафси худ ситам кардам, пас маро биомӯрз, зеро ҷуз Ту касе гуноҳонро намеомӯрзад.)

اللَّهُ أَكْبَرُ، اللَّهُ أَكْبَرُ، اللَّهُ أَكْبَرُ، ﴿سُبْحَانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ وَإِنَّا إِلَى رَبِّنَا لَمُنقَلِبُونَ﴾ ((اللَّهُمَّ إِنّا نَسْأَلُكَ فِي سَفَرِنَا هَذَا البِرَّ وَالتَّقْوَى، وَمِنَ الْعَمَلِ مَا تَرْضَى، اللَّهُمَّ هَوِّنْ عَلَيْنَا سَفَرَنَا هَذَا وَاطْوِ عَنَّا بُعْدَهُ، اللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِي السَّفَرِ، وَالْخَليفَةُ فِي الْأَهْلِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ، وَكَآبَةِ الْمَنْظَرِ، وَسُوءِ الْمُنْقَلَبِ فِي الْمَالِ وَالْأَهْلِ))، وإذا رَجَعَ قَالَهُنَّ وَزَادَ فِيهِنَّ: ((آيِبُونَ، تائِبُونَ، عَابِدُونَ، لِرَبِّنَا حَامِدُونَ)).

(Аллоҳ бузургтар аст, Аллоҳ бузургтар аст, Аллоҳ бузургтар аст, Пок аст Он ки инро (воситаи нақлиётро) ба хидмати мо дарорд ва мо худамон тавони он надоштем ва бозгашти мо ба сӯи Парвардигори мост. Эй Аллоҳ, дар ин сафари мо бирр ва тақво металабем ва амалҳое металабем, ки Туро хушнуд кунанд. Эй Аллоҳ, сафари моро осон гардон ва масофаашро барои мо кӯтоҳ кун. Эй Аллоҳ, Ту Ҳамроҳ дар сафар ва Ҷойнишин дар байни аҳли хонаӣ. Эй Аллоҳ, аз душвориҳои сафар, аз дигаргуншавии дилҳо ва аз ҳоли бад ба Ту паноҳ мебарам ва аз оқибати бад дар мол ва хонавода ба Ту паноҳ мебарам.)(бирр ва тақво: ду истилоҳи фарогир, ки ҳар кадом алоҳида ба ҳамаи корҳои неку фармонбардорӣ ишора мекунанд, яъне анҷом додани корҳои фармудашуда ва дурӣ аз корҳои манъшуда. Вақте ки бо ҳам оянд, бирр ба анҷом додани корҳои фармудашуда ва тақво ба дурӣ аз корҳои манъшуда ишора мекунад.)(Ҷойнишин: касе ки ба сабаби набудан ё марги дигаре ҷои ӯро мегирад. Ин маънои дурусти калимаи халифа аст; пас бовар кардан, ки Одам алайҳиссалом халифаи (ҷонишини, чунон ки маъмулан тарҷума мешавад) Аллоҳ дар замин аст, нодуруст аст, зеро Аллоҳ ҳаргиз ғоиб нест ва ҳаргиз намемирад. Ин дуо маънои дурусти ин истилоҳро собит мекунад ва нишон медиҳад, ки Аллоҳ ҷойнишини мост ва ҳангоми марг ё ғоиб шудани мо онҳоеро, ки гузоштаем, нигаҳбонӣ мекунад.)(ҳангоми бозгашт ҳамин дуо бо иловаи зерин хонда мешавад: (Бозмегардем, тавба мекунем, мепарастем ва Парвардигори худро ҳамд мегӯем.))

((يُكَبِّرُ عَلَى كُلِّ شَرَفٍ ثَلاَثَ تَكْبِيرَاتٍ ثُمَّ يَقُولُ: لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، آيِبُونَ، تَائِبُونَ، عَابِدُونَ، لِرَبِّنا حَامِدُونَ، صَدَقَ اللَّهُ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَهَزَمَ الْأَحْزابَ وَحْدَهُ)).

(Ибни Умар нақл мекунад, ки Расули Аллоҳ ﷺ ҳангоми бозгашт аз ғазот ё ҳаҷ ё умра дар ҳар баландӣ мегуфт: (Аллоҳ бузургтар аст, Аллоҳ бузургтар аст, Аллоҳ бузургтар аст.) ва сипас мегуфт: (Ҷуз Аллоҳи ягона, ки шарик надорад, маъбуде сазовори парастиш нест. Фармонравоӣ ва ҳамд аз они Ӯст ва Ӯ бар ҳар чиз тавоност. Бозмегардем, тавба мекунем, мепарастем ва Парвардигори худро ҳамд мегӯем. Аллоҳ ваъдаи Худро ба ҷо овард, бандаи Худро ёрӣ дод ва танҳо аҳзобро шикаст дод.))