Дуоҳо пеш аз хоб ва ҳангоми бедор шудан

((يَجْمَعُ كَفَّيْهِ ثُمَّ يَنْفُثُ فِيهِمَا فَيَقْرَأُ فِيهِمَا:بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ﴾. بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِن شَرِّ مَا خَلَقَ وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ﴾. بسم الله الرحمن الرحيم ﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلَهِ النَّاسِ مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ﴾ ثُمَّ يَمْسَحُ بِهِمَا مَا اسْتَطَاعَ مِنْ جَسَدِهِ يَبْدَأُ بِهِمَا عَلَى رَأْسِهِ وَوَجْهِهِ وَمَا أَقبَلَ مِنْ جَسَدِهِ)) (يفعلُ ذلك ثلاثَ مرَّاتٍ).

(Ҳар шаб ҳангоми ба бистар рафтан Пайғамбар ﷺ ҳарду кафи дастонашро бо ҳам меовард, дар онҳо дам мекард (як навъ дам, ки асосан ҳаво аст ва оби даҳон хеле кам), се сураи охири Қуръонро (ал-Ихлос, ал-Фалақ, ан-Нос) мехонд ва сипас бо дастонаш то ҷое ки метавонист тамоми баданашро масҳ мекард, аз сар ва рӯй оғоз мекард ва сипас ба дигар қисматҳои бадан мерасид. Инро се бор анҷом медод.)

﴿اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِي السَّمَوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْـــــــــــدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ يَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ﴾.

Аллоҳ — маъбуде ҷуз Ӯ нест, Зиндаи ҷовид ва Қоимкунандаи ҳастӣ. Ӯро на ғунудагӣ мегирад ва на хоб. Ҳар чи дар осмонҳо ва ҳар чи дар замин аст, аз они Ӯст. Кист он ки назди Ӯ шафоат кунад, магар ба иҷозати Ӯ? Ӯ медонад он чиро, ки дар пеши онон [ҳозир] аст ва он чиро, ки баъд аз онон хоҳад буд ва онон аз илми Ӯ чизеро дар бар намегиранд, магар он чи Ӯ бихоҳад. Курсии Ӯ осмонҳо ва заминро фаро гирифтааст ва нигаҳдории онҳо Ӯро хаста намекунад. Ва Ӯст Баландмартаба ва Бузург.

﴿آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلآئِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَقَالُواْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ لاَ يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَ تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْراً كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ﴾.

( 285 ) Паёмбар ба он чи аз ҷониби Парвардигораш бар ӯ нозил шуд, имон овард ва мӯъминон низ [имон оварданд]. Ҳама ба Аллоҳ ва фариштагони Ӯ ва китобҳои Ӯ ва паёмбарони Ӯ имон оварданд, [мегӯянд]: Миёни ҳеҷ як аз паёмбарони Ӯ фарқ намегузорем. Ва гуфтанд: Шунидем ва фармон бурдем. [Омӯрзиши] Туро металабем, эй Парвардигори мо ва бозгашт ба сӯи Туст.( 286 ) Аллоҳ ҳеҷ касро ба ҷуз дар доираи тавонаш таклиф намекунад. Ӯро аст [натиҷаи] он чи [нек] ба даст овардааст ва бар зарари ӯст [натиҷаи] он чи [бад] ба даст овардааст. Эй Парвардигори мо, агар фаромӯш кардем ё хато кардем, моро мавриди маломат қарор надеҳ. Эй Парвардигори мо, бори гаронеро бар мо манеҳ, ки бар касоне, ки пеш аз мо буданд, ниҳодаӣ. Эй Парвардигори мо, он чиро, ки тоқати онро надорем, бар мо таҳмил накун. Ва моро бибахш, ва моро биомӯрз ва бар мо раҳм кун. Ту сарпарасти мойӣ, пас моро бар қавми кофирон пирӯз гардон.

((بِاسْمِكَ رَبِّي وَضَعْتُ جَنْبِي، وَبِكَ أَرْفَعُهُ، فَإِن أَمْسَكْتَ نَفْسِي فارْحَمْهَا، وَإِنْ أَرْسَلْتَهَا فَاحْفَظْهَا، بِمَا تَحْفَظُ بِهِ عِبَادَكَ الصَّالِحِينَ)).

(Ба номи Ту, эй Парвардигори ман, паҳлу ба бистар мениҳам ва ба номи Ту бармехезам; пас агар ҷонамро бигирӣ, бар он раҳм кун ва агар онро баргардонӣ, онро ҳифз кун, ончунон ки бандагони солеҳи Худро ҳифз мекунӣ.)

((اللَّهُمَّ إِنَّكَ خَلَقْتَ نَفْسِي وَأَنْتَ تَوَفَّاهَا، لَكَ مَمَاتُهَا وَمَحْياهَا، إِنْ أَحْيَيْتَهَا فَاحْفَظْهَا، وَإِنْ أَمَتَّهَا فَاغْفِرْ لَهَا. اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ العَافِيَةَ)).

(Эй Аллоҳ, ҳароина Ту ҷонамро офаридаӣ ва Ту онро мегирӣ, зиндагӣ ва маргаш аз они Туст. Агар онро зинда нигоҳ дорӣ, пас онро ҳифз кун ва агар онро бигирӣ, пас онро биомӯрз. Эй Аллоҳ, аз Ту тандурустӣ металабам.)

((اللَّهُمَّ قِنِي عَذَابَكَ يَوْمَ تَبْعَثُ عِبَادَكَ)).

(Эй Аллоҳ, маро аз азоби Худ дар рӯзе, ки бандагонат бармеангехта мешаванд, эмин нигоҳ дор.)

((بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ أَمُوتُ وَأَحْيَا)).

(Ба номи Ту, эй Аллоҳ, зинда мешавам ва мемирам.)

((سُبْحَانَ اللَّهِ (ثلاثاً وثلاثين) وَالْحَمْدُ لِلَّهِ (ثلاثاً وثلاثين) وَاللَّهُ أَكْبَرُ (أربعاً وثلاثينَ))).

(Пок аст Аллоҳ. (сию се бор) Ҳамд аз они Аллоҳ аст.(сию се бор) Аллоҳ бузургтар аст.(сию чор бор))

((اللَّهُمَّ رَبَّ السَّمَوَاتِ السَّبْعِ وَرَبَّ الأَرْضِ، وَرَبَّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ، رَبَّنَا وَرَبَّ كُلِّ شَيْءٍ، فَالِقَ الْحَبِّ وَالنَّوَى، وَمُنْزِلَ التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ، وَالْفُرْقَانِ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ كُلِّ شَيْءٍ أَنْتَ آخِذٌ بِنَاصِيَتِهِ. اللَّهُمَّ أَنْتَ الأَوَّلُ فَلَيْسَ قَبْلَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الآخِرُ فَلَيسَ بَعْدَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الظَّاهِرُ فَلَيْسَ فَوْقَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الْبَاطِنُ فَلَيْسَ دُونَكَ شَيْءٌ، اقْضِ عَنَّا الدَّيْنَ وَأَغْنِنَا مِنَ الْفَقْرِ)).

(Эй Аллоҳ, Парвардигори ҳафт осмон ва арши бузург, Парвардигори мо ва Парвардигори ҳар чиз, Шикофандаи дона ва ҳастаи хурмо, Нозилкунандаи Таврот, Инҷил ва Фурқон, аз шарри ҳар чизе, ки Ту онро аз пешонӣ мегирӣ (яъне бар он ҳокимияти комил дорӣ), ба Ту паноҳ мебарам. Эй Аллоҳ, Ту Аввалӣ, пас пеш аз Ту чизе нест ва Ту Охирӣ, пас баъд аз Ту чизе нест. Ту аз-Зоҳирӣ, пас болотар аз Ту чизе нест ва Ту ал-Ботинӣ, пас наздиктар аз Ту чизе нест. Қарзи моро бидеҳ ва моро аз дарвешӣ бениёз гардон.)(Таврот: китобе, ки бар Мӯсо алайҳиссалом нозил шуд.)(Инҷил: китобе, ки бар Исо алайҳиссалом нозил шуд.)(Фурқон: яке аз номҳои Қуръон, маъно: ченаке, ки миёни ҳақ ва ботил фарқ мегузорад.)(Аз-Зоҳир: бузургии сифатҳои Ӯ ва ночизии ҳар махлуқро дар муқобили бузургӣ ва баландии Ӯ нишон медиҳад, зеро Ӯ аз ҷиҳати зот ва сифот болотар аз тамоми махлуқоти Худ аст.)(Ал-Ботин: огоҳӣ ва дониши Ӯро аз ҳамаи асрор, аз он чи дар дилҳост ва аз пинҳонтарин чизҳо нишон медиҳад ва инчунин наздикӣ ва қуробати Ӯро ба ҳама, ба гуноае ки шоистаи ҷалоли Ӯст, нишон медиҳад.)

((الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَطْعَمَنَا وَسَقَانَا، وَكَفَانَا، وَآوَانَا، فَكَمْ مِمَّنْ لاَ كَافِيَ لَهُ وَلاَ مُؤْوِيَ)).

(Ҳамд аз они Аллоҳест, ки моро хӯронд ва нӯшонд ва моро бас буд ва паноҳ дод; зеро чӣ бисёранд касоне, ки на касе барояшон бас аст ва на паноҳ медиҳад.)

((اللَّهُمَّ عَالِمَ الغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَاطِرَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ، رَبَّ كُلِّ شَيْءٍ وَمَلِيكَهُ، أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِي، وَمِنْ شَرِّ الشَّيْطانِ وَشِرْكِهِ، وَأَنْ أَقْتَرِفَ عَلَى نَفْسِي سُوءاً، أَوْ أَجُرَّهُ إِلَى مُسْلِمٍ)).

(Эй Аллоҳ, Донои ғайб ва ошкор, Офарандаи осмонҳо ва замин, Парвардигор ва Соҳиби ҳар чиз, шаҳодат медиҳам, ки ҷуз Ту маъбуде сазовори парастиш нест. Аз шарри нафсам ва аз шарри шайтон ва ширки ӯ ва аз он ки ба нафси худ бадӣ расонам ё онро ба мусулмони дигар расонам, ба Ту паноҳ мебарам.)(ширк: шарик қарор додан дар чизҳое, ки хоси Аллоҳанд. Ин метавонад дар (1) эътиқод бошад, масалан бовар кардан, ки ғайр аз Аллоҳ тавони судрасонӣ ё зарар расондан дорад, (2) гуфтор, масалан қасам хӯрдан ба ғайри Аллоҳ ва (3) амал, масалан рукӯъ ё саҷда кардан барои ғайри Аллоҳ.)

((يَقْرَأُ ﴿الم﴾ تَنْزِيلَ السَّجْدَة ِ، وَتَبَارَكَ الَّذي بِيَدِهِ الْمُلْكُ)).

(Пайғамбар ﷺ намехобид, то ки сураи ас-Саҷда (сураи 32) ва сураи ал-Мулкро (сураи 67) нахонад.)

((اللَّهُمَّ أَسْلَمْتُ نَفْسِي إِلَيْكَ، وَفَوَّضْتُ أَمْرِي إِلَيْكَ، وَوَجَّهْتُ وَجْهِي إِلَيْكَ، وَأَلْجَأْتُ ظَهْرِي إِلَيْكَ، رَغْبَةً وَرَهْبَةً إِلَيْكَ، لاَ مَلْجَأَ وَلاَ مَنْجَا مِنْكَ إِلاَّ إِلَيْكَ، آمَنْتُ بِكِتَابِكَ الَّذِي أَنْزَلْتَ، وَبِنَبِيِّكَ الَّذِي أَرْسَلْتَ)).

(Эй Аллоҳ, ҷонамро ба Ту месупорам ва корамро ба Ту вогузор мекунам ва рӯи худро ба сӯи Ту медорам ва комилан ба Ту таваккал мекунам, бо умед ва тарс аз Ту. Ҳароина, паноҳгоҳ ва ҷои амне аз Ту нест, магар ба сӯи Ту. Ба китобе, ки Ту нозил кардаӣ ва ба Пайғамбаре, ки Ту фиристодаӣ, имон дорам.)(Агар баъд аз ин бимирӣ, бар фитрат мемирӣ.)(фитрат: дини Ислом, роҳи Иброҳим алайҳиссалом.)

(.الْحَمْدُ للَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا، وَإِلَيْهِ النُّشُورُ )

(Ҳамд аз они Аллоҳест, ки моро баъд аз он ки мемонд, зинда кард ва эҳё шудан ба сӯи Ӯст.)

لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَريكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، سُبْحَانَ اللَّهِ، وَالْحَمْدُ للَّهِ، وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَاللَّهُ أَكبَرُ، وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ، رَبِّ اغْفرْ لِي

(Ҷуз Аллоҳи ягона, ки шарик надорад, маъбуде сазовори парастиш нест; фармонравоӣ ва ҳамд аз они Ӯст ва Ӯ бар ҳар чиз комилан тавоност. Пок аст Аллоҳ ва ҳамд аз они Аллоҳ аст ва ҷуз Аллоҳ маъбуде сазовори парастиш нест, Аллоҳ бузургтар аст ва ҳеҷ тавон ва қудрате нест, магар бо Аллоҳи Баландмартабаи Бузург. Эй Парвардигори ман, маро биомӯрз.)

( الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَافَانِي فِي جَسَدِي، وَرَدَّ عَلَيَّ رُوحِي، وَأَذِنَ لي بِذِكْرِهِ )

(Ҳамд аз они Аллоҳест, ки ба ман тандурустиро баргардонд ва ҷонамро баргардонд ва ба ман иҷозат дод, ки Ӯро ёд кунам.)

﴿ إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَآيَاتٍ لأُوْلِي الألْبَابِ الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ رَبَّنَا إِنَّكَ مَن تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِياً يُنَادِي لِلإِيمَانِ أَنْ آمِنُواْ بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلاَ تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لاَ تُخْلِفُ الْمِيعَادَ فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لاَ أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى بَعْضُكُم مِّن بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَأُخْرِجُواْ مِن دِيَارِهِمْ وَأُوذُواْ فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُواْ وَقُتِلُواْ لأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ ثَوَاباً مِّن عِندِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ لاَ يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُواْ فِي الْبِلاَدِ مَتَاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمِهَادُ لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْاْ رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلاً مِّنْ عِندِ اللَّهِ وَمَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ لِّلأَبْرَارِ وَإِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَمَن يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْكُمْ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْهِمْ خَاشِعِينَ لِلَّهِ لاَ يَشْتَرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ ثَمَناً قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اصْبِرُواْ وَصَابِرُواْ وَرَابِطُواْ وَاتَّقُواْ اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴾

( 190 ) Дар ҳақиқат, дар офариниши осмонҳо ва замин ва дар паи ҳам омадани шаб ва рӯз барои соҳибони хирад нишонаҳост.( 191 ) Онон, ки Аллоҳро ёд мекунанд, хоҳ истода, хоҳ нишаста ва хоҳ [хуфта] бар паҳлуҳои худ ва дар офариниши осмонҳо ва замин меандешанд, [мегӯянд]: Эй Парвардигори мо, инро беҳуда наофаридаӣ; пок ҳастӣ [аз чунин чизе]; пас моро аз азоби оташ эмин нигоҳ дор.( 192 ) Эй Парвардигори мо, ҳар касро, ки ба оташ дарорӣ, ӯро расво кардаӣ ва ситамкоронро ёваре нест.( 193 ) Эй Парвардигори мо, мо нидокунандае шунидем, ки ба имон даъват мекард, [мегуфт]: «Ба Парвардигори худ имон биёваред», ва имон овардем. Эй Парвардигори мо, пас гуноҳони моро биомӯрз ва бадиҳои моро аз мо бизудой ва моро бо некон бимирон.( 194 ) Эй Парвардигори мо, ва он чиро, ки ба воситаи паёмбарони Худ ба мо ваъда додаӣ, ба мо бидеҳ ва моро дар рӯзи Қиёмат расво макун. Ҳароина, Ту аз ваъда хилоф намекунӣ.( 195 ) Ва Парвардигорашон ба онон посух дод: Ҳаргиз амали ҳеҷ коркунандае аз шуморо, хоҳ мард бошад, хоҳ зан, барбод намедиҳам; шумо аз якдигаред. Пас онон, ки ҳиҷрат карданд ё аз хонаҳояшон ронда шуданд ё дар роҳи Ман озор дида, ҷангиданд ва кушта шуданд — ҳатман бадиҳояшонро аз онон мезудоям ва ҳатман онҳоро ба боғҳое дохил мекунам, ки аз зери онҳо рӯдҳо ҷорист, ҳамчун подош аз ҷониби Аллоҳ ва Аллоҳ назди Ӯ беҳтарин подош аст.( 196 ) Зинҳор рафтуомади [озодонаи] кофирон дар диёр туро фиреб надиҳад.( 197 ) [Ин] баҳраи андаке аст; сипас паноҳгоҳи онон дӯзах аст ва чӣ бад ҷойгоҳест.( 198 ) Лекин онон, ки аз Парвардигори худ тарсиданд, боғҳое доранд, ки аз зери онҳо рӯдҳо ҷорист, дар он ҷовидона хоҳанд монд, ҳамчун меҳмондорӣ аз ҷониби Аллоҳ. Ва он чи назди Аллоҳ аст, барои некон беҳтар аст.( 199 ) Ва дар ҳақиқат, аз аҳли китоб касоне ҳастанд, ки ба Аллоҳ ва ба он чи бар шумо нозил шуда ва ба он чи бар онон нозил шуда, имон меоваранд, [дар ҳоле ки] дар баробари Аллоҳ фурӯтананд. Оятҳои Аллоҳро ба баҳои андак намефурӯшанд. Онон подоши худро назди Парвардигори худ доранд. Ҳароина, Аллоҳ зудҳисоб аст.( 200 ) Эй касоне, ки имон овардаед, сабр кунед ва пойдорӣ намоед ва марзбонӣ кунед ва аз Аллоҳ битарсед, бошад, ки растагор шавед.