Дуоҳо пеш аз хӯрдан ва баъд аз он ва барои кушодани рӯза

((إِذَا أَكَلَ أَحَدُكُمْ طَعَاماً فَلْيَقُلْ بِسْمِ اللَّهِ، فَإِنْ نَسِيَ فِي أَوَّلِهِ فَلْيَقُلْ بسمِ اللَّهِ فِي أَوَّلِهِ وَآخِرِهِ)).

(Ҳангоме ки мехоҳед хӯрок бихӯред, бигӯед:(Бисмиллоҳ.)ва агар пеш аз оғоз фаромӯш кардед, пас вақте ба ёд овардед бигӯед:Бисми-л-лоҳи аввалаҳу ва охираҳу — ба номи Аллоҳ дар аввал ва охири он.)

((مَنْ أَطْعَمَهُ اللَّهُ الطَّعَامَ فَلْيَقُلْ: اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِيهِ وَأَطْعِمْنَا خَيْراً مِنْهُ، وَمَنْ سَقَاهُ اللَّهُ لَبَناً فَلْيَقُلْ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِيهِ وَزِدْنَا مِنْهُ)).

(Ҳар касро, ки Аллоҳ хӯронад, бояд бигӯяд:(Эй Аллоҳ, дар он барои мо баракат бидеҳ ва моро беҳтар аз он бихӯрон.) ва ҳар касро, ки Аллоҳ шир нӯшонад, бояд бигӯяд:(Эй Аллоҳ, дар он барои мо баракат бидеҳ ва бештар аз он ба мо бидеҳ.))

((الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَطْعَمَنِي هَذَا، وَرَزَقَنِيهِ، مِنْ غَيْرِ حَوْلٍ مِنِّي وَلاَ قُوَّةٍ)).

(Ҳамд аз они Аллоҳест, ки маро аз ин хӯронд ва онро бидуни ҳеҷ тавон ва қудрате аз ҷониби худам ба ман рӯзӣ дод.)

((الْحَمْدُ لِلَّهِ حَمْداً كَثِيراً طَيِّباً مُبَارَكاً فِيهِ، غَيْرَ [مَكْفِيٍّ وَلاَ ] مُوَدَّعٍ، وَلاَ مُسْتَغْنَىً عَنْهُ رَبَّنَا)).

(Ҳамди бисёр, наку, мубораку ҷовидон аз они Аллоҳ аст; ҳамде, ки ҳаргиз ба поён нарасад, аз он даст накашем ва аз он бениёз набошем, Ӯ Парвардигори мост.)(Дар бораи фаҳми ин дуо назарҳои дигар низ ҳаст, аз ҷумла: Ҳамди бисёр, наку ва мубораку Аллоҳро аст. Ӯст он ки бас аст, мехӯронад ва хӯронда намешавад. Ӯст он ки ба Ӯ ва ба он чи назди Ӯст рағбат доранд ва ба Ӯ ниёз доранд, Ӯ Парвардигори мост.)

((ذَهَبَ الظَّمَأُ وَابْتَلَّتِ العُرُوقُ، وَثَبَتَ الْأَجْرُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ)).

(Ташнагӣ рафт ва рагҳо тар шуданд ва подош собит гашт, агар Аллоҳ бихоҳад.)

((اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ أَنْ تَغْفِرَ لِي)).

(Эй Аллоҳ, ба раҳмати Ту, ки ҳар чизро фаро гирифтааст, аз Ту металабам, ки маро биомӯрзӣ.)