آیهٔ ۹:۵ دربارهٔ جنگی مشخص با قبایل مشرک عرب است که پیمان خود را شکسته و به مسلمانان حمله کرده بودند. چنان که آیه‌های بعدی روشن می‌کنند، این فرمانی برای کشتن غیرمسلمانان در هر جا و هر زمان نیست.
پاسخ کامل‌تر
آیه‌های پیش از آن (۹:۱-۴) یادآور می‌شوند که پیمان‌ها با مشرکانی که به عهد خود وفا کرده بودند باید تا پایان مدتشان رعایت شود و خود آیه دربارهٔ کسانی است که پیمان را نقض کردند. آیهٔ ۹:۶، بی‌درنگ پس از آن، فرمان می‌دهد: اگر یکی از آنها پناه خواست، پناهش بده و او را به جای امنش برسان. آیه‌های ۹:۷ و ۹:۱۳ دلیل را می‌گویند: آنها سوگندهای خود را شکستند و نخستین کسانی بودند که حمله کردند.
علمای کلاسیک مانند ابن کثیر و طبری آن را در زمینهٔ خود خوانده‌اند و بسیاری از علمای امروزی همین نکته را تأکید می‌کنند. هر متنی را اگر به تنهایی بگیریم می‌توان از آن سوءاستفاده کرد، و کسانی که آن را نقل می‌کنند تا ادعا کنند اسلام به کشتن غیرمسلمانان فرمان می‌دهد، زمینهٔ آن و آیاتی مانند ۲:۲۵۶، ۶۰:۸ و ۱۰۹:۶ را نادیده می‌گیرند.
و چون ماه‌هاى حرام به پايان رسيد، هر جا كه مشركان را يافتيد بكشيد و بگيريد و به حبس افكنيد و در همه جا به كمينشان نشينيد. اما اگر توبه كردند و نماز خواندند و زكات دادند، از آنها دست برداريد، زيرا خدا آمرزنده و مهربان است. و هرگاه يكى از مشركان به تو پناه آورد، پناهش ده تا كلام خدا را بشنود، سپس به مكان امنش برسان، زيرا اينان مردمى نادانند.
خدا شما را از نيكى‌كردن و عدالت‌ورزيدن با آنان كه با شما در دين نجنگيده‌اند و از سرزمينتان بيرون نرانده‌اند، باز نمى‌دارد. خدا كسانى را كه به عدالت رفتار مى‌كنند دوست دارد.
این پاسخ از فهم رایج اهل سنت پیروی می‌کند و آموزش عمومی است، نه فتوا. جایی که مسلمانان اختلاف نظر دارند، پاسخ آن را می‌گوید. پرسش خودتان را دارید؟ برای ما بنویسید.
