Shari'a, haƙƙoƙi da al'umma
Hudud wasu hukunce-hukunce ne ƙayyadaddu a dokar Musulunci don manyan laifuffuka kamar sata, zina, ƙazafi da fashi. Ana yin amfani da su ne kawai idan an cika matsayi mai girma sosai na hujja, kuma Annabi ﷺ ya koyar a guje su duk inda akwai wani shakka.
Misali, zina tana buƙatar shaidu huɗu da suka ga aikin kansa, ko ikirari na son rai da maimaitawa, kuma Alƙur'ani ya tsara hukunci ga waɗanda suke zargi ba tare da shaidu huɗu ba. Sata tana buƙatar kayan da aka sata su wuce wani ƙima, aka ɗauko daga wuri mai tsaro, ba tare da yunwa ko larura ba. An ruwaito cewa a lokacin yunwa a zamanin Umar, ya dakatar da hukuncin sata. Annabi ﷺ ya kau da mutum, Ma'iz, wanda ya yi ikirarin zina kuma ya tambaye shi ko yana da tabbaci.
A gaskiya, an yi amfani da hudud sosai a hankali a tarihi, kuma a duniyar zamani yawancin ƙasashe masu rinjayen Musulmi ba sa aiwatar da su. Wasu malamai suna cewa a yi amfani da su ne kawai a al'umma da ke ba da adalci da jin daɗi da farko. Hukuncin jifa ga zina ya dogara ne a kan Sunna ba rubutun Alƙur'ani ba, kuma malamai sun yi saɓani a kai. Masu suka suna ganin waɗannan hukunce-hukunce a matsayin masu tsanani, kuma Musulmi suna cewa manufarsu ita ce hana aikata laifi, kuma tsauraran sharuɗɗan suna sa hukunci ya kusan zama ba zai yiwu ba.
وَٱلسَّارِقُ وَٱلسَّارِقَةُ فَٱقْطَعُوٓا۟ أَيْدِيَهُمَا جَزَآءًۢ بِمَا كَسَبَا نَكَٰلًۭا مِّنَ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌۭ ﴿٣٨﴾
Kuma ɓarãwo da ɓarauniya sai ku yanke hannuwansu, bisa sakamako ga abin da suka tsirfanta, a kan azãba daga Allah. Kuma Allah Mabuwãyi ne, Mai hikima.
ٱلزَّانِيَةُ وَٱلزَّانِى فَٱجْلِدُوا۟ كُلَّ وَٰحِدٍۢ مِّنْهُمَا مِا۟ئَةَ جَلْدَةٍۢ ۖ وَلَا تَأْخُذْكُم بِهِمَا رَأْفَةٌۭ فِى دِينِ ٱللَّهِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْءَاخِرِ ۖ وَلْيَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَآئِفَةٌۭ مِّنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿٢﴾
Mazinãciya da mazinãci, to, ku yi bũlãla ga kõwane ɗaya daga gare su, bũlãla ɗari. Kuma kada tausayi ya kãma ku game da su a cikin addinin Allah idan kun kasance kunã yin ĩmãni da Allah da Rãnar Lãhira. Kuma wani yankin jama, a daga mũminai, su halarci azãbarsu.
وَٱلَّذِينَ يَرْمُونَ ٱلْمُحْصَنَٰتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا۟ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَآءَ فَٱجْلِدُوهُمْ ثَمَٰنِينَ جَلْدَةًۭ وَلَا تَقْبَلُوا۟ لَهُمْ شَهَٰدَةً أَبَدًۭا ۚ وَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْفَٰسِقُونَ ﴿٤﴾
Kuma waɗanda ke jĩfar mãtã masu kãmun kai, sa'an nan kuma ba su jẽ da shaidu huɗu ba to, ku yi musu bũlãla, bũlãla tamãnin, kuma kada ku karɓi wata shaida tãsu, har abada. Waɗancan su ne fãsiƙai.
Hadisai da ruwayoyin da ke bayan wannan amsa. Buɗe lamba don karanta shi a sunnah.com.
Wannan amsa tana bin fahimtar Ahlus-Sunna ta gaba ɗaya kuma koyo ne na gaba ɗaya, ba fatawa ba. Inda Musulmi suka bambanta, amsar tana faɗa. Kana da tambaya ta kanka? Rubuta mana.
