سوره الشمس

وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ﴿١﴾

سوگند به آفتاب و روشنى‌اش به هنگام چاشت،

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿٢﴾

و سوگند به ماه چون از پى آن برآيد،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿٣﴾

و سوگند به روز چون گيتى را روشن كند،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ﴿٤﴾

و سوگند به شب چون فرو پوشدش،

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿٥﴾

و سوگند به آسمان و آن كه آن را بر آورده،

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿٦﴾

و سوگند به زمين و آن كه آن را بگسترده،

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿٧﴾

و سوگند به نفس و آن كه نيكويش بيافريده -

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ﴿٨﴾

سپس بديها و پرهيزگاريهايش را به او الهام كرده -

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿٩﴾

كه: هر كه در پاكى آن كوشيد رستگار شد،

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿١٠﴾

و هر كه در پليدى‌اش فرو پوشيد نوميد گرديد.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ﴿١١﴾

قوم ثمود از روى سركشى تكذيب كردند.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ﴿١٢﴾

آنگاه كه شقى ترينشان برخاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا ﴿١٣﴾

پيامبر خدا به آنها گفت كه ماده‌شتر خدا را با آبشخورش واگذاريد.

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ﴿١٤﴾

تكذيبش كردند و شتر را پى كردند. پس پروردگارشان به سبب گناهشان بر سرشان عذاب آورد و با خاك يكسان ساخت.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا ﴿١٥﴾

و او از سرانجام آن بيمناك نشد.