سوره البلد

لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ﴿١﴾

قسم به اين شهر.

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ﴿٢﴾

و تو در اين شهر سكنا گرفته‌اى.

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ﴿٣﴾

و قسم به پدر و فرزندانى كه پديد آورد،

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ ﴿٤﴾

كه آدمى را در رنج و محنت بيافريده‌ايم،

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ﴿٥﴾

آيا مى‌پندارد كه كس بر او چيره نگردد؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ﴿٦﴾

مى‌گويد: مالى فراوان را تباه كردم.

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ﴿٧﴾

آيا مى‌پندارد كه كسى او را نديده است؟

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ﴿٨﴾

آيا براى او دو چشم نيافريده‌ايم؟

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ﴿٩﴾

و يك زبان و دو لب؟

وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ﴿١٠﴾

و دو راه پيش پايش ننهاديم؟

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ﴿١١﴾

و او در آن گذرگاه سخت قدم ننهاد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ﴿١٢﴾

و تو چه دانى كه گذرگاه سخت چيست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿١٣﴾

آزاد كردن بنده است،

أَوْ إِطْعَٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ﴿١٤﴾

يا طعام دادن در روز قحطى،

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿١٥﴾

خاصه به يتيمى كه خويشاوند باشد،

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ﴿١٦﴾

يا به مسكينى خاك‌نشين.

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ﴿١٧﴾

تا از كسانى باشد كه ايمان آورده‌اند و يكديگر را به صبر سفارش كرده‌اند و به بخشايش.

أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ﴿١٨﴾

اينان اهل سعادتند.

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ﴿١٩﴾

و كسانى كه به آيات ما كافرند اهل شقاوتند.

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ﴿٢٠﴾

نصيب آنهاست آتشى كه از هر سو سرش پوشيده است.