Сураи Al-Layl

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ ﴿١﴾

Савганд ба шаб, он гоҳ ки чаҳонро бо торикиаш бипӯшад

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿٢﴾

ва савганд ба рӯз, он гоҳ ки ошкор шавад

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣﴾

ва савганд, ба он ки нару модаро биёфарид,

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ ﴿٤﴾

ки ҳосили кӯшишҳои шумо гуногун аст.

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿٥﴾

Аммо касе, ки бахшоишу парҳезгорӣ кард

وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿٦﴾

ва он беҳтаринро тасдиқ кард (калимаи тайибаро),

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ ﴿٧﴾

пас барои биҳишт омодааш мекунем.

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ ﴿٨﴾

Аммо он кас кӣ бахиливу беэҳтиёҷӣ кард.

وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿٩﴾

ва он беҳтаринро такзиб кард (дурӯғ баровард),

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ ﴿١٠﴾

ӯро барои дӯзах омода месозем.

وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿١١﴾

Ва чун ҳалокаш даррасад, дороияш ба ҳолаш фоида набахшад.

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ ﴿١٢﴾

Ва он чӣ бар Мост, роҳнамоист.

وَإِنَّ لَنَا لَلْءَاخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ ﴿١٣﴾

Ва аз они Мост он ҷаҳону ин чаҳон.

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًۭا تَلَظَّىٰ ﴿١٤﴾

Пас шуморо аз оташе, ки забона мезанад, метарсонам,

لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى ﴿١٥﴾

ҷуз аҳли бадбахтӣ ба он дарнаяфтад,

ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٦﴾

он ки дурӯғ баровард ва рӯйгардон шуд.

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى ﴿١٧﴾

Ва парҳезгортарин мардумро аз он дур доранд,

ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

он кӣ моли худ мебахшояд ва покӣ меҷӯяд.

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍۢ تُجْزَىٰٓ ﴿١٩﴾

Ва ҳеҷ касро бар (гардани) ӯ ҳаққе набошад, ки акнун мукофот хоҳад,

إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٠﴾

Ғайри ҷустани хушнудии Парвардигори баландмартабаи худ.

وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ ﴿٢١﴾

Ва ба зудӣ хушнуд шавад.