Сураи Al-Infitar

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ ﴿١﴾

Он гоҳ, ки осмон бишикофад

وَإِذَا ٱلْكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتْ ﴿٢﴾

ва он гоҳ ки ситоратон пароканда шаванд

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ فُجِّرَتْ ﴿٣﴾

ва он гоҳ, ки дарёҳо ба ҳам бипайванданд

وَإِذَا ٱلْقُبُورُ بُعْثِرَتْ ﴿٤﴾

ва он гоҳ, ки қабрҳо зеру забар (шикофта) гардаид,

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ ﴿٥﴾

ҳар кас медонад, чӣ чиз пешопеш фиристода ва чӣ чиз бар ҷой гузоштааст.

يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلْكَرِيمِ ﴿٦﴾

Эй одамӣ, чӣ чиз туро ба Парвардигори каримат мағрур кардааст? (фирефтааст).

ٱلَّذِى خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ ﴿٧﴾

Он кӣ туро биёфарид, ва аъзоят дуруст кард ва туро мӯътадил қомат кард.

فِىٓ أَىِّ صُورَةٍۢ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ ﴿٨﴾

Ва ба ҳар сурате, ки хост, аъзои туро ба ҳам андохт (таркиб дод).

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ ﴿٩﴾

Не, не шумо рӯзи ҷазоро дурӯғ меҳисобед.

وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَٰفِظِينَ ﴿١٠﴾

Ҳол он ки бар шумо муҳофизоне (фариштагоне) вобаста шудаанд:

كِرَامًۭا كَٰتِبِينَ ﴿١١﴾

котибоне бузургвор

يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ ﴿١٢﴾

медонанд, ки шумо чӣ мекунед.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍۢ ﴿١٣﴾

Албатта некӯкорон дар неъматанд

وَإِنَّ ٱلْفُجَّارَ لَفِى جَحِيمٍۢ ﴿١٤﴾

ва гуноҳкорон дар ҷаҳаннам!

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿١٥﴾

Дар рӯзи шумор (қиёмат) ба ҷаҳаннам дароянд

وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَآئِبِينَ ﴿١٦﴾

ва аз он ғоиб нашаванд

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿١٧﴾

Ту чӣ донӣ, ки рӯзи шумор чист?

ثُمَّ مَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿١٨﴾

Боз ҳам ту чӣ донӣ, ки рӯзи шумор чист?

يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌۭ لِّنَفْسٍۢ شَيْـًۭٔا ۖ وَٱلْأَمْرُ يَوْمَئِذٍۢ لِّلَّهِ ﴿١٩﴾

Рӯзест, ки касе барои каси дигар ҳеҷ коре натаванад кард ва дар он рӯз фармон фармони Худо бошад.