Сураи At-Takwir

إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ﴿١﴾

Чун хуршед бефурӯғ (хира) шавад

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ﴿٢﴾

ва чун ситорагон фурӯ резанд

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿٣﴾

ва чун кӯҳҳо аз ҷои худ беҷо бишаванд

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿٤﴾

ва чун шутурони ҳомила ба ҳоли худ гузошта шаванд

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿٥﴾

ва чун ҷонварони ваҳшӣ ҷамъ оварда шаванд,

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿٦﴾

ва чун дарёҳо оташ гиранд

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿٧﴾

ва чун рӯҳҳо бо танҳо якҷоя гардганд!

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ﴿٨﴾

ва чун аз духтари зинда ба гӯр шуда пурсида шавад, ки

بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ﴿٩﴾

ба чӣ гуноҳе кушта шудааст

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿١٠﴾

ва чун саҳифаҳо боз шаванд,

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ﴿١١﴾

ва чун осмон аз ҷои худ канда шавад'

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿١٢﴾

ва чун ҷаҳаннам афрӯхта гардад

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿١٣﴾

ва чун биҳиштро пеш оваранд,

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ﴿١٤﴾

ҳар кас бидонад, ки чӣ ҳозир овардааст.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ﴿١٥﴾

Савганд ба ситорагони бозгарданда,

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ﴿١٦﴾

сайркунандаи ғойбшаванда

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿١٧﴾

ва савганд ба шаб, чун торик шавад

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿١٨﴾

ва савганд ба субҳ чун бидамад,

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿١٩﴾

ки ин сухани расуле бузургвор (Ҷибрил (а)) аст,

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ﴿٢٠﴾

нерӯманд, дар назди Худованди арш соҳибобрӯ

مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ﴿٢١﴾

он ҷо (дар назди Худо) фармонравои боваринокаст

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ﴿٢٢﴾

Ва ҳамсӯҳбати шумо девона нест.

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ﴿٢٣﴾

Албатта Ӯро (Ҷибрилро) дар уфуқи равшан дидааст

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ﴿٢٤﴾

Ва он чиро аз ғайб ба ӯ гӯянд, дареғ намедорад.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ﴿٢٥﴾

Ва он сухан сухани шайтони раҷим нест.

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿٢٦﴾

Пас ба куҷо меравед?

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ﴿٢٧﴾

Ин китоб пандест барои ҷаҳониён,

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ﴿٢٨﴾

барои ҳар кас аз шумо, ки бихоҳад ба роҳи рост афтад.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٢٩﴾

Ва шумо намехоҳед, ғайри он чиро, ки Парвардигори ҷаҳониён хоста бошад.