سوره التكوير

إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ﴿١﴾

چون خورشيد بى‌فروغ شود،

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ﴿٢﴾

و چون ستارگان فرو ريزند،

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿٣﴾

و چون كوه‌ها از جاى خود بشوند،

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿٤﴾

و چون شتران آبستن به حال خود رها شوند،

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿٥﴾

و چون وحوش گرد آورده شوند،

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿٦﴾

و چون درياها آتش گيرند،

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿٧﴾

و چون روحها با تنها قرين گردند،

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ﴿٨﴾

و چون از دختر زنده به گور شده پرسيده شود كه‌

بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ﴿٩﴾

به چه گناهى كشته شده است،

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿١٠﴾

و چون صحيفه‌ها باز شوند،

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ﴿١١﴾

و چون آسمان از جاى خود كنده شود،

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿١٢﴾

و چون جهنم افروخته گردد،

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿١٣﴾

و چون بهشت را پيش آورند،

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ﴿١٤﴾

هر كس بداند كه چه حاضر آورده است.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ﴿١٥﴾

سوگند به ستارگان بازگردنده،

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ﴿١٦﴾

سيركننده غايب شونده،

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿١٧﴾

و سوگند به شب چون تاريك شود،

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿١٨﴾

و سوگند به صبح چون بدمد،

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿١٩﴾

كه اين سخن رسولى بزرگوار است.

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ﴿٢٠﴾

نيرومند، در نزد خداوند عرش، صاحب مكانت،

مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ﴿٢١﴾

آنجا مطاع امين.

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ﴿٢٢﴾

و همصحبت شما ديوانه نيست.

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ﴿٢٣﴾

هر آينه او را در افق روشن ديده است.

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ﴿٢٤﴾

و آنچه را از غيب به او گويند دريغ نمى‌دارد.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ﴿٢٥﴾

و آن سخن، سخن شيطان رجيم نيست.

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿٢٦﴾

پس به كجا مى‌رويد؟

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ﴿٢٧﴾

اين كتاب پندى است براى جهانيان.

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ﴿٢٨﴾

براى هر كس از شما كه بخواهد به راه راست افتد.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٢٩﴾

و شما نمى‌خواهيد مگر آنچه را كه پروردگار جهانيان خواسته باشد.