سوره القارعة

ٱلْقَارِعَةُ ﴿١﴾

قارعه.

مَا ٱلْقَارِعَةُ ﴿٢﴾

چيست قارعه؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ ﴿٣﴾

و تو چه دانى كه قارعه چيست؟

يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ ﴿٤﴾

روزى است كه مردم چون پروانگان پراكنده باشند،

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ ﴿٥﴾

و كوه‌ها چون پشم‌زده شده.

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿٦﴾

اما هر كه كفّه ترازويش سنگين باشد،

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿٧﴾

در يك زندگى پسنديده است.

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿٨﴾

و اما هر كه كفه ترازويش سبك باشد،

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌۭ ﴿٩﴾

جايگاهش در هاويه است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ ﴿١٠﴾

و تو چه دانى كه هاويه چيست؟

نَارٌ حَامِيَةٌۢ ﴿١١﴾

آتشى است در نهايت گرمى.