Сураи Al-Buruj

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْبُرُوجِ ﴿١﴾

Қасам ба осмон, ки дорандаи бурҷҳост

وَٱلْيَوْمِ ٱلْمَوْعُودِ ﴿٢﴾

ва қасам ба рӯзи мавъуд

وَشَاهِدٍۢ وَمَشْهُودٍۢ ﴿٣﴾

ва қасам ба шоҳидидиҳанда ва он чӣ ба он шоҳидӣ диҳанд,

قُتِلَ أَصْحَٰبُ ٱلْأُخْدُودِ ﴿٤﴾

ки соҳибони уҳдуд ба ҳалокат расиданд.

ٱلنَّارِ ذَاتِ ٱلْوَقُودِ ﴿٥﴾

Оташе афрӯхта аз ҳезумҳо

إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌۭ ﴿٦﴾

он гоҳ ки бар канори он оташ нишаста буданд

وَهُمْ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ بِٱلْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌۭ ﴿٧﴾

ва бар он чӣ бар сари мӯъминон меоваранд, шоҳид буданд.

وَمَا نَقَمُوا۟ مِنْهُمْ إِلَّآ أَن يُؤْمِنُوا۟ بِٱللَّهِ ٱلْعَزِيزِ ٱلْحَمِيدِ ﴿٨﴾

Ва ҳеҷ айбе дар онҳо наёфтанд, ҷуз он ки ба Худои ғолиби лоиқи ситоиш имон оварда буданд,

ٱلَّذِى لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ شَهِيدٌ ﴿٩﴾

он Худое, ки фармонравоии осмонҳову замин аз они Ӯст ва бар ҳар чизе нозир аст.

إِنَّ ٱلَّذِينَ فَتَنُوا۟ ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَٰتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا۟ فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ ٱلْحَرِيقِ ﴿١٠﴾

Албатта онон, ки мардону занони мӯъминро шиканҷа карданд ва тавба накарданд, азоби ҷаҳаннам ва азоби оташ барои онҳост.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمْ جَنَّٰتٌۭ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَٰرُ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْفَوْزُ ٱلْكَبِيرُ ﴿١١﴾

Барои касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, биҳиштҳоест, ки дар он наҳрҳо ҷорист ва он комёбии бузургест!

إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ ﴿١٢﴾

Ба азоб гирифтани Парвардигори ту сахт аст.

إِنَّهُۥ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ ﴿١٣﴾

Ӯст, ки нахуст меофаринад ва пас аз марг зинда месозад.

وَهُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلْوَدُودُ ﴿١٤﴾

Ӯ бахшояндаву дӯстдоранда аст.

ذُو ٱلْعَرْشِ ٱلْمَجِيدُ ﴿١٥﴾

Ӯст соҳиби арши бузург.

فَعَّالٌۭ لِّمَا يُرِيدُ ﴿١٦﴾

Ҳар чиро ирода кунад, ба анҷом мерасонад.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْجُنُودِ ﴿١٧﴾

Оё достони лашкарҳоро шунидаӣ?

فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ ﴿١٨﴾

Лашкарҳои Фиръавну қавми Самуд,

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فِى تَكْذِيبٍۢ ﴿١٩﴾

Оре, онон, ки роҳи куфр пеш гирифтаанд, ҳамчунон дар дурӯғбарорӣ ҳастанд;

وَٱللَّهُ مِن وَرَآئِهِم مُّحِيطٌۢ ﴿٢٠﴾

ва Худо аз ҳама сӯ бар онҳо иҳота дорад.

بَلْ هُوَ قُرْءَانٌۭ مَّجِيدٌۭ ﴿٢١﴾

Бале, ин Қуръони маҷид аст

فِى لَوْحٍۢ مَّحْفُوظٍۭ ﴿٢٢﴾

дар лавҳи маҳфуз!