Сураи Al-Ma'arij

سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿١﴾

Пурсандае аз азобе пурсид, ки

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿٢﴾

бар кофирон фуруд хоҳад омад ва кас онро дафъ натавонад кард

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿٣﴾

аз ҷониби Худо, ки соҳиби осмонҳост.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿٤﴾

Дар рӯзе, ки миқдораш панҷоҳ ҳазор сол аст, фариштагон ва рӯҳ ба он ҷо боло раванд.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿٥﴾

Пас сабр кун, сабре некӯ.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿٦﴾

Онҳо он рӯзро дур мебинанд

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿٧﴾

ва мо наздикаш мебинем

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿٨﴾

рӯзе, ки осмон чун филиз гудохта гардад

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿٩﴾

ва кӯҳҳо чун пашм (дар сабукӣ)

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿١٠﴾

ва ҳеҷ хешованде аз ҳоли хешованди худ напурсад,

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿١١﴾

якдигарро баробари чашмашон оранд. Гуноҳкор дӯст дорад, ки худашро бозхарад ба фарзандонаш

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿١٢﴾

ва занаш ва бародараш

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿١٣﴾

ва аширааш (хешонаш), ки ӯро макон додааст

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿١٤﴾

ва ҳамаи онҳо, ки дар рӯи заминанд ва наҷот ёбад.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿١٥﴾

Ҳаргиз на, ки он шӯълаи оташ аст,

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿١٦﴾

пӯсти сарро меканад,

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٧﴾

ҳар киро, ки ба ҳақ пушт кард ва аз фармон сар печид, ба тарафи худ мехонад

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿١٨﴾

ва онро, ки ҷамъ меоварду ҷой мекард.

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿١٩﴾

Албатта одамиро ҳарису бесабр офаридаанд.

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿٢٠﴾

Чун бадие ба ӯ расад, беқарорӣ кунад.

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿٢١﴾

Ва чун моле ба дасташ афтад бахилӣ мекунад,

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿٢٢﴾

магар намозгузорандагон:

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿٢٣﴾

онон, ки ба намоз мудовамат (давом) мекунанд

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿٢٤﴾

ва онон, ки дар молҳояшон ҳаққест муъайян

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿٢٥﴾

барои гадову маҳрум

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٢٦﴾

ва касоне, ки рӯзи қиёматро тасдиқ мекунанд

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿٢٧﴾

ва касоне, ки аз азбоби Парвардигорашон тарсонанд,

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿٢٨﴾

ки аз азоби Парвардигорашон дар амон натавонанд буд

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ﴿٢٩﴾

ва касоне, ки шармгоҳи худ нигаҳ медоранд,

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿٣٠﴾

магар барои ҳамсаронашон ё канизонашон, ки дар ин ҳол, маломате бар онҳо нест.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿٣١﴾

Ва онон, ки ғайри инро биталабанд, аз ҳад гузаштагон ҳастанд.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿٣٢﴾

Ва касоне, ки амонатҳову аҳдхои худро риъоят мекунанд

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿٣٣﴾

ва касоне, ки шоҳидии худ ба ҳақ адо мекунанд

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿٣٤﴾

ва касоне, ки бар намозҳошон мувозибат (давом) доранд,

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿٣٥﴾

инҳо дар биҳишт гиромн ҳастанд.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿٣٦﴾

Пас чист, ки кофирон ба сӯи ту мешитобанд?

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿٣٧﴾

Даста-даста аз ҷониби чапу, аз ҷониби рост.

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿٣٨﴾

Оё ҳар як аз онҳо тамаъ мекунад, ки ба биҳишти пурнеъмат дохил шавад?

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿٣٩﴾

Ҳаргиз на, онҳо худ медонанд,, ки аз чӣ чиз онҳоро офаридаем.

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ﴿٤٠﴾

Пас савганд ба Парвардигори машриқҳову мағрибҳо, ки Мо тавоноем,

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٤١﴾

ки ба ҷои онҳо мардуме беҳтар биёварем ва дар ин кор нотавон нестем.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿٤٢﴾

Пас бигузорашон то ба беҳудагӣ машғул шаванду ба бозича, то ба он рӯзе, ки ваъдаашон додаем, бирасанд,

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿٤٣﴾

рӯзе, ки шитобон аз қабрҳо бадар оянд, чунон ки гӯӣ назди бутон мешитобанд

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿٤٤﴾

ваҳшат бар чашмонашон ғолиб шуда ва ба хори афтодаанд: ин аст ҳамон рӯзе, ки онҳоро ваъда дода буданд!