سوره المعارج

سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿١﴾

پرسنده‌اى از عذابى پرسيد كه‌

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿٢﴾

بر كافران فرود خواهد آمد و كس آن را دفع نتواند كرد،

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿٣﴾

از جانب خدا كه صاحب آسمانها.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿٤﴾

در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است، فرشتگان و روح بدان جا فراروند.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿٥﴾

پس صبر كن صبرى نيكو.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿٦﴾

ايشان آن روز را دور مى‌بينند.

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿٧﴾

و ما نزديكش مى‌بينيم.

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿٨﴾

روزى كه آسمان چون فلز گداخته گردد،

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿٩﴾

و كوه‌ها چون پشم،

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿١٠﴾

و هيچ خويشاوندى از حال خويشاوند خود نپرسد،

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿١١﴾

يكديگر را برابر چشمشان آرند. گناهكار دوست دارد كه خويشتن را بازخرد به فرزندانش،

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿١٢﴾

و زنش و برادرش،

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿١٣﴾

و عشيره‌اش كه او را مكان داده است،

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿١٤﴾

و همه آنها كه در روى زمينند، و نجات يابد.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿١٥﴾

هرگز نه، كه آن شعله آتش است،

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿١٦﴾

پوست سر را مى‌كند،

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٧﴾

هر كه را كه به حق پشت كرد و از فرمان سرپيچيد به خود مى‌خواند،

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿١٨﴾

و آن را كه گردمى‌آورد و مى‌اندوخت.

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿١٩﴾

هر آينه آدمى را حريص و ناشكيبا آفريده‌اند.

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿٢٠﴾

چون شرى بدو رسد بيقرارى كند.

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿٢١﴾

و چون مالى به دستش افتد بخل مى‌ورزد.

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿٢٢﴾

مگر نماز گزارندگان:

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿٢٣﴾

آنان كه به نماز مداومت مى‌ورزند،

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿٢٤﴾

و آنان كه در اموالشان حقى است معين،

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿٢٥﴾

براى گدا و محروم.

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٢٦﴾

و كسانى كه روز قيامت را تصديق مى‌كنند،

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿٢٧﴾

و كسانى كه از عذاب پروردگارشان ترسانند،

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿٢٨﴾

كه از عذاب پروردگارشان در امان نتوانند بود،

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ﴿٢٩﴾

و كسانى كه شرمگاه خويش نگه مى‌دارند،

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿٣٠﴾

مگر براى همسرانشان يا كنيزانشان، كه در اين حال ملامتى بر آنها نيست.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿٣١﴾

و آنان كه جز اين را بطلبند، متجاوزان هستند.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿٣٢﴾

و كسانى كه امانتها و عهدهاى خود را رعايت مى‌كنند،

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿٣٣﴾

و كسانى كه شهادت خويش به حق ادا مى‌كنند،

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿٣٤﴾

و كسانى كه بر نمازهاشان مواظبت دارند،

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿٣٥﴾

اينان در بهشت، گرامى هستند.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿٣٦﴾

پس چيست كه كافران به سوى تو مى‌شتابند؟

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿٣٧﴾

دسته‌دسته از جانب چپ و از جانب راست.

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿٣٨﴾

آيا هر يك از ايشان طمع مى‌ورزد كه به بهشت پرنعمت داخل شود؟

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿٣٩﴾

هرگز نه، آنها خود مى‌دانند كه از چه چيز آنها را آفريده‌ايم.

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ﴿٤٠﴾

پس سوگند به پروردگار مشرقها و مغربها كه ما تواناييم‌

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٤١﴾

كه به جاى آنها مردمى بهتر بياوريم و در اين كار ناتوان نيستيم.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿٤٢﴾

پس بگذارشان تا به بيهودگى درآيند و به بازيچه، تا به آن روزى كه وعده‌شان داده‌ايم برسند.

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿٤٣﴾

روزى كه شتابان از قبرها به درآيند، چنان كه گويى نزد بتان مى‌شتابند.

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿٤٤﴾

وحشت بر چشمانشان مستولى شده و به خوارى افتاده‌اند: اين است همان روزى كه آنها را وعده داده بودند.