سوره النازعات

وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ﴿١﴾

سوگند به فرشتگانى كه جانها را به قوت مى‌گيرند،

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ﴿٢﴾

و سوگند به فرشتگانى كه جانها را به آسانى مى‌گيرند،

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ﴿٣﴾

و سوگند به فرشتگانى كه شناورند،

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ﴿٤﴾

و سوگند به فرشتگانى كه بر ديوان پيشى مى‌گيرند،

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿٥﴾

و سوگند به آنها كه تدبير كارها مى‌كنند،

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿٦﴾

كه آن روز كه نخستين نفخه قيامت زمين را بلرزاند،

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿٧﴾

و نفخه دوم از پس آن بيايد،

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿٨﴾

در آن روز دلهايى در هراس باشند،

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ﴿٩﴾

و نشان خشوع در ديدگان نمايان.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿١٠﴾

مى‌گويند: آيا ما به حالت نخستين بازمى‌گرديم،

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿١١﴾

آنگاه كه استخوانهايى پوسيده بوديم؟

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿١٢﴾

گويند: اين بازگشت ما بازگشتى است زيان‌آور.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿١٣﴾

جز اين نيست كه تنها يك بانگ برمى‌آيد،

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿١٤﴾

و آنها خود را در آن صحرا خواهند يافت.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿١٥﴾

آيا داستان موسى به تو رسيده است؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾

آنگاه كه پروردگارش او را در وادى مقدس طوى ندا داد:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾

به سوى فرعون برو كه طغيان كرده است.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

بگو: آيا تو را رغبتى هست كه پاكيزه شوى،

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿١٩﴾

و من تو را به پروردگارت راه بنمايم و تو پروا كنى؟

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٢٠﴾

پس آن آيت بزرگ را به او نشان داد.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾

و او تكذيب كرد و عصيان ورزيد.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿٢٢﴾

سپس پشت كرد و مى‌شتافت.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾

پس همه را گرد كرد و ندا داد،

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٤﴾

و گفت: من پروردگار برتر شما هستم.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿٢٥﴾

خدايش به عذاب آخرت و دنيا گرفتار كرد.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿٢٦﴾

در اين عبرتى است براى كسى كه مى‌ترسد.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿٢٧﴾

آيا شما به خلقت سخت‌تريد يا اين آسمانى كه او بنا نهاده؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿٢٨﴾

سقفش را برافراشت و بپرداختش،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿٢٩﴾

شبش را تاريك كرد و روشنايى‌اش را آشكار ساخت،

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿٣٠﴾

و پس از آن زمين را بگسترد،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿٣١﴾

و از آن آب بيرون آورد و چراگاه‌ها پديد كرد،

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿٣٢﴾

و كوه‌ها را استوار گردانيد،

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿٣٣﴾

براى بهره‌گيرى شما و چارپايانتان.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٣٤﴾

چون آن حادثه بزرگ دررسد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾

روزى كه آدمى همه اعمال خود را به ياد آورد،

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾

و جهنم را به هر كه مى‌بيند نشان دهند؛

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾

پس هر كه طغيان كرده،

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿٣٨﴾

و زندگى اينجهانى را برگزيده،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٣٩﴾

جهنم جايگاه اوست.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿٤٠﴾

اما هر كس كه از ايستادن در برابر پروردگارش ترسيده و نفس را از هوى بازداشته،

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٤١﴾

بهشت جايگاه اوست.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿٤٢﴾

تو را از قيامت مى‌پرسند كه چه وقت واقع شود.

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿٤٣﴾

از يادكردن آن تو را چه كار است؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿٤٤﴾

منتهاى آن نزد پروردگار توست.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿٤٥﴾

جز اين نيست كه تو كسانى را كه از آن روز بترسند بيم مى‌دهى.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿٤٦﴾

چون آن را ببينند، پندارند در اين جهان جز يك شامگاه يا چاشت درنگ نكرده‌اند.