سوره النبإ

عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿١﴾

از چه چيز مى‌پرسند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٢﴾

از آن خبر بزرگ،

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿٣﴾

كه در آن اختلاف مى كنند.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٤﴾

آرى، به زودى خواهند دانست.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٥﴾

باز هم آرى، به زودى خواهند دانست.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ﴿٦﴾

آيا ما زمين را بسترى نساختيم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ﴿٧﴾

و كوهها را ميخهايى؟

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ﴿٨﴾

و شما را جفت جفت آفريديم.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ﴿٩﴾

و خوابتان را آسايشتان گردانيديم.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ﴿١٠﴾

و شب را پوششتان قرار داديم.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ﴿١١﴾

و روز را گاه طلب معيشت.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ﴿١٢﴾

و بر فراز سرتان هفت آسمان استوار بنا كرديم.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ﴿١٣﴾

و چراغى روشن آفريديم.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ﴿١٤﴾

از ابرهاى باران‌زاى آبى فراوان نازل كرديم،

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ﴿١٥﴾

تا بدان دانه و نبات برويانيم،

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ﴿١٦﴾

و بستانهاى انبوه.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ﴿١٧﴾

هر آينه روز داورى روزى است معين.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ﴿١٨﴾

روزى كه در صور دميده شود و شما فوج‌فوج بياييد.

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ﴿١٩﴾

آسمان شكافته شود و هر شكاف درى باشد.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿٢٠﴾

و كوه‌ها روان شوند، و سراب گردند.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ﴿٢١﴾

جهنم در انتظار باشد.

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ﴿٢٢﴾

طاغيان را بازگشتنگاهى است.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ﴿٢٣﴾

زمانى دراز در آنجا درنگ كنند.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾

نه خُنكى چشند و نه آب؛

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ﴿٢٥﴾

جز آب جوشان و خون و چرك.

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾

اين كيفرى است برابر كردار.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ﴿٢٧﴾

زيرا آنان به روز حساب اميد نداشتند.

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ﴿٢٨﴾

و آيات ما را به سختى تكذيب مى‌كردند.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ﴿٢٩﴾

و ما همه چيز را در كتابى شماره كرده‌ايم.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾

پس بچشيد كه جز به شكنجه شما نخواهيم افزود.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿٣١﴾

پرهيزگاران را جايى است در امان از هر آسيب؛

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ﴿٣٢﴾

بستانها و تاكستانها،

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ﴿٣٣﴾

و دخترانى همسال، با پستانهاى برآمده،

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ﴿٣٤﴾

و جامهاى پر.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ﴿٣٥﴾

نه سخن بيهوده شنوند و نه دروغ.

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ﴿٣٦﴾

و اين پاداشى است كافى، از جانب پروردگارت.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ﴿٣٧﴾

پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست. آن خداى رحمان، كه كس را به او ياراى خطاب نباشد.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ﴿٣٨﴾

روزى كه روح و فرشتگان به صف مى‌ايستند، و كس سخن نمى‌گويد مگر آنكه خداى رحمان به او رخصت دهد و او سخن به صواب گويد.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿٣٩﴾

آن روز روزى است آمدنى. پس هر كه خواهد به سوى پروردگارش بازگردد.

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ﴿٤٠﴾

ما شما را از عذابى نزديك مى‌ترسانيم: روزى كه آدمى هر چه را پيشاپيش فرستاده است مى‌نگرد و كافر مى‌گويد: اى كاش من خاك مى‌بودم.