سوره القيامة

لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿١﴾

قسم مى‌خورم به روز قيامت.

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿٢﴾

و قسم مى‌خورم به نفس ملامتگر.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿٣﴾

آيا آدمى مى‌پندارد كه ما استخوانهايش را گرد نخواهيم آورد؟

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿٤﴾

آرى، ما قادر هستيم كه سر انگشتهايش را برابر كنيم.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿٥﴾

بلكه آدمى مى‌خواهد كه در آينده نيز به كارهاى ناشايست پردازد.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿٦﴾

مى‌پرسد: روز قيامت چه وقت خواهد بود؟

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿٧﴾

روزى كه چشمها خيره شود،

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿٨﴾

و ماه تيره شود،

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿٩﴾

و آفتاب و ماه در يك جاى گرد آيند.

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾

انسان در آن روز مى‌گويد: راه گريز كجاست؟

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿١١﴾

هرگز، پناهگاهى نيست.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾

قرارگاه همه در اين روز نزد پروردگار توست.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿١٣﴾

در اين روز آدمى را از هر چه پيشاپيش فرستاده و بعد از خويش گذاشته است خبر مى‌دهند.

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿١٤﴾

بلكه آدمى خويشتن خويش را نيك مى‌شناسد،

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿١٥﴾

هر چند به زبان عذرها آورد.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿١٦﴾

به تعجيل زبان به خواندن قرآن مجنبان،

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿١٧﴾

كه گردآوردن و خواندنش بر عهده ماست.

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿١٨﴾

چون خوانديمش، تو آن خواندن را پيروى كن.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿١٩﴾

سپس بيان آن بر عهده ماست.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿٢٠﴾

آرى، شما اين جهان زودگذر را دوست مى‌داريد،

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿٢١﴾

و آخرت را فرو مى‌گذاريد.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾

در آن روز چهره‌هايى هست زيبا و درخشان،

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿٢٣﴾

كه سوى پروردگارشان نظر مى‌كنند؛

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿٢٤﴾

و چهره‌هايى هست عبوس و ترش،

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿٢٥﴾

كه مى‌داند آن عذاب كمرشكن بر او فرود آيد.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿٢٦﴾

آرى، چون جان به گلوگاه رسد،

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿٢٧﴾

و گفته شود كه چه كسى است كه افسون بخواند؟

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾

و يقين كند كه زمان جدايى فرا رسيده،

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿٢٩﴾

و ساقهاى پا در هم پيچيده شوند،

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾

آن روز روز راندنش به سوى پروردگار توست.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿٣١﴾

نه تصديق كرده است و نه نماز گزارده است.

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿٣٢﴾

اما تكذيب كرده و اعراض كرده است.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿٣٣﴾

آنگاه خرامان نزد كسانش رفته است.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿٣٤﴾

واى بر تو، پس واى بر تو.

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿٣٥﴾

باز هم واى بر تو، پس واى بر تو.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿٣٦﴾

آيا انسان مى‌پندارد كه او را به حال خود واگذاشته‌اند؟

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿٣٧﴾

آيا او نطفه‌اى از منى كه در رحمى ريخته شده، نبوده است؟

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٣٨﴾

سپس لخته‌اى خون؟ آنگاه به اندام درستش بيافريد.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣٩﴾

و آنها را دو صنف كرد: نر و ماده.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿٤٠﴾

آيا خداوند قادر نيست كه مردگان را زنده سازد؟